Liselore in Mexico

Geen luchtvervuiling, geen bussen die bijna uit elkaar vallen, geen verse fruitsap voor minder dan een euro, geen machismo van de Mexicanen, geen aandacht, geen hamburgers meer 'al carbón', geen tieners van Pluviosilla die mij smeken om toch maar hun punten omhoog te halen, geen kwartier moeten wachten vooraleer er warm water is, geen ontploffende boilers, geen cucarachas die uit de leidingen komen gekropen, geen tarantulas die vanachter een hoekje komen uitgekropen, geen agua de jamaica, geen 4 gangen in Food en Jobs, geen koffie in Italian coffee, geen spinning in más sport...

maar wel terug mijn vrienden, mijn familie, mijn kamer, mijn fiets, het groene Ruiselede, eten om 12u, urenlang rondhangen in de winkelsraten, Gentse feesten, terrasjes, CM (kampen), fuifjes, cafeetjes,...

Ik ben THUIS!

Met dank aan iedereen die hier zo frequent mijn blog is komen lezen en natuurlijk hoop ik dat er hier ooit nog een vervolg aan gebreid kan worden, maar dat zal de toekomst dan weer uitwijzen!

groetjes

Liselore

ONze laatste dagen hier in Mexico zijn geteld. Het afscheid komt met rassende schreden dichterbij en dat doet heel erg raar. Ik heel blij dat we na bijna 11 maanden onze familie, vrienden en andere levende wezens gaan terugzien maar tegelijk voel ik me ook een beetje triestig om hier afscheid te moeten nemen van Orizaba en zijn mensen. 11 maanden geleden had ik nooit gedacht dat ik met dit land zo een band zou scheppen.

Ik kan terugkijken op een fantastisch jaar, vol ervaringen, reizen, ontmoetingen en emoties. Misschien betekent dit jaar wel een scharnierpunt in mijn leven. Nooit nog zal ik hetzelfde denken, voelen en zeggen als voorheen. Nooit nog zal ik vastgeankerd blijven in ons kleine Belgenlandje. Ik ben veranderd, verdikt, vermagerd en dan weer verdikt. Veranderd in mijn manier van denken, in mijn manier van zijn en ook al zal dat misschien niet opvallen als ik terug thuis ben, toch voel ik het.

Dit land en zijn bewoners, deze cultuur hebben een ongelofelijke impact op mij nagelaten. Alles is hier zo 'anders'.  Ik denk nog vaak terug aan mijn eerste dagen hier, hoe we de cucarachas wegjaagden uit ons bed, hoe we nog niet eens wisten hoe de school noemden waar we werkten en hoe we nog met een stratenplan door Orizaba liepen als twee van de enige toeristen in Orizaba en dat zou een heel jaar zo blijven.

Een ding weet ik meer dan zeker: hier kom ik nog terug! Ik weet niet wanner, voor hoe lang en met welk doel maar terugkomen doe ik. En met deze gedachte in mijn achterhoofd, kan ik alleen maar opgewekt, blij en enthousiast terugkeren naar mijn welvertrouwde dorp en omgeving.

Mexico was een superervaring die ik echt iedereen aanraad, iets om nooit of te nooit meer te vergeten. Maar dit zou natuurlijk ook nooit zo leuk geweest zijn mocht ik hier niet met Hanne gezeten hebben mijn steun en toeverlaat op elk moment. Het ander deel van een onafscheidelijke siamese tweeling zou ik toch wel zeggen. Een fantastische vriendin waarmee ik mij ongelofelijk mee geamuseerd heb. Merci!

Cu all binnenkort in Belgie!

Lisel

Beste allemaal,

 Nog rap efkes een berichtje voor we de deur voor 10 dagen achter ons dichttrekken. Morgenvroeg vertrekken we richting Yucatan dn Quintana Roo, voor de Mexico-dummies onder ons: het toeristische gedeelte van Mexico ten noorden van de grens met Guatemala. Als we de Mexicanen moeten geloven, is dat een van de mooiste regios in Mexico. Ik vraag mij echt af of dat nog wel kan, na al dat prachtige dat we al gezien hebben. Nuja, lage verwachtingen zijn misschien beter. Zo kan alles alleen maar meevallen.

De trip is min of meer uitgestippeld, heel vaag dan: Merida- Chitzen Itza (piramides en sinds kort wereldwonder in Mexico)-Tulum (piramides met zicht op helblauwe zee)- Cozumel- playa del carmen en last but not least... Cancun, jaja... het Salou van Mexico! Dit wordt feest, of laat dat ons op zijn minst hopen! Waar we gaan logeren, wat we gaan doen... God weet het. We gaan en we zien waar we uitkomen, leve de 'mochileros'.

Veel groetjes vanuit het regenachtige Orizaba, jaja u leest het goed: sinds enkele weken is het regenseizoen weer begonnen en dat wil zeggen: vanaf 4 uur maak je maar beter dat je ergens veilig binnen zit want zoniet ben je binnen de minuut gegarandeerd kletsnat. Straten worden dan ook weer eens omgetoverd tot rivieren, overstromingen zijn dagelijks brood hier. En ons schoenen, ja die hebben het al lang opgegeven!

Liselore

De laatste dag van mei, en nog snel tijd voor een kort verslagje van de voorbije dagen! Het zijn drukke, heel drukke en misschien te drukke dagen de laatste tijd. We hebben nauwelijks nog tijd voor onszelf. Meestal zijn we van 8u smorgens tot ergens 21u 's avonds weg van huis. Het is rushen van het oficina naar Pluviosilla en terug. De eindmeet komt duidelijk in zicht. Maar of we dat wel zo leuk vinden is een andere vraag natuurlijk! Laat ons zeggen dat het leuk is om bezig te zijn, maar iets minder werk zou geen kwaad kunnen. Natuurlijk zijn er nog die fameuze weekends en ook daar zitten we niet stil. Vorige weekend hebben we nauwelijks ons bed gezien en het ziet er naaruit dat dit dit weekend niet anders wordt...

Straks, om 14u is er een vriendschappelijke volleymatch want volgende week treden we weer aan in een tornooi met onze UGM-ploeg en een beetje voorbereiding kan echt wel geen kwaad! Daarna wordt het spurten naar een etentje, er verjaart nl. een vriend en hij nodigt heel zijn familie en vrienden uit om bij hem thuis te komen eten (en drinken). T zal een lang doorlopend feestje worden denk ik! Morgenvroeg moeten we dan wel weeral om 8U30 op de been zijn om naar CD. Mendoza te gaan (op een half uurtje). We gaan samen met Carlos, Annelies en nog een heleboel andere vrienden broodjes gaan uitdelen aan de arme mensen daar. T zal nog zwaar worden.

Vorig weekend hebben we hier midden in de namiddag naar het Songfestival zitten kijken. 'T is eens wat anders zou ik zeggen, maar de wedstrijd zelf blijft toch hetzelfde, of je nu in Ruiselede, Gent, China of Mexico zit! Even dom! Daarna hebben we nog de wondere wereld van het wii-gamen ontdekt (waar je al bewegend voor de TV aan sport kunt doen), nog wel chique eigenlijk! Zaterdagavond dan weggeweest naar een antro die veel te klein was en waar het zweet verdampte om vervolgens weer te condenseren, ja je kent dat wel: vies!

Zondagmorgen waren we uitgenodigd op een voetbalmatch in Córdoba van een vriend. Prachtige omgeving trouwens, ik probeer later foto's te posten! Na de match werd er spontaan een BBQ georganiseerd, op zijn Mexicaans met vooral veel tortilla's, vlees off course, guacamole en... bier! Een gezellige boel was dat daar, zeker als je ziet hoe goed die bende vrienden aan elkaar hangt! Een wijs, maar druk weekend dus!

Volgende week zitten we bijna op het vliegtuig richting... Mérida! Jaja, voor degene die Merida niet kennen: we gaan Yucatán verkennen. 10 dagen zullen we ons onderdompelen in de wereld van het decadente en toeristische Mexico, met als eindhalte Cancún! Dat belooft alvast!

gtjs

Ik zei het al eerder, maar de mei-maand is in Mexico een heuse feestmaand. Geen week kan er bijna voorbij gaan of er is wel iets te vieren. En zo was dat ook weer donderdag. Op 15 mei worden hier traditioneel de leraars in de bloemetjes gezet voor de día de los maestros. Onze dag dus! Wat waren we vereerd! Maar in de plaats van vrijaf te krijgen moesten we onze donderdagvoormiddag de drie zwaarste lessen van de week geven ( 2 u na elkaar aan het 5de jaar, de ergste klas vanal).De school bleek eindelijk eens in te zien dat, als ze zo doordoen met vrije dagen te geven er op den duur geen lessen meer zijn...!

's Namiddags werden we dan wel weer uitgenodigd op een etentje voor alle leraars van het middelbaar. Voor ons eigenlijk niets speciaals, want het was weer maar eens in dat zelfde restaurant waar we ondertussen al bijna 9 maanden gaan eten. Er was ook een soort tombola, maar wij (in dit geval) gelukkig niet in de prijzen gevallen. Gelukkig zitten er tussen die leraars nogal wat pipo's die het hele boeltje wat opvrolijkten. We hebben ons ook gesmeten met de Nederlandse woorden die wij de Mexicanen wouen aanleren en die zij daarna tevergeefs proberen te herhalen...!

Donderdag dus geen vrije dag maar vrijdag, gisteren werd dat direct goedgemaakt. Iedereen van het rectoraat (wij dus ook), werd uitgenodigd voor een 'día del campo' (een dag op het veld). De UGM had een rancho (boerderij) afgehuurd waar iedereen verwacht werd. Nog nooit heb ik zoveel groen bij elkaar gezien in Mexico! Het was een overweldigend zicht: overal groene vlaktes met hier en daar een riviertje en een tirolesa( mini- death- ride). Vreemd hoe snel het kind in iedereen werd bovengehaald want oud en jong wou dat vaneigens direct uitproberen! Eigenlijk was het de bedoeling om wat meer te socializen met iedereen. Dit is veeel beter dan een (saai) etentje waar je altijd bij je zelfde departement zit... (nu, over mijn depa geen klachten hoor, integendeel...!)

Elk departement had zijn mini-volleybalploeg gevormd. Het onze was niet echt zo happig om een eigen ploeg te vormen, zodat ik mij dan maar aangesloten heb bij het departement van de publiciteit: 'Karina y sus balas de plata'. Het was echt sjiek om zoveel mensen te zien opgaan in die volleybal. Fantastisch ook gewoon om een volleybalveld op te zetten te midden de natuur... Ik kan er niet over zwijgen. We hebben niet echt slecht gespeeld maar de finale hebben we niet gewonnen... nuja, twas hem vooral om de fun te doen natuurlijk. We hebben wel een foto genomen met de beker, haha.

De weergoden waren ons iets minder gestemd maar ook al begon het op een bepaald moment te gieeten, aan stoppen werd op geen enkel moment gedacht. Footbasebal, breng de bal aan de overkant met een zeil en voetbal... we lieten ons allemaal gaan! Grappig vooral eigenlijk ook om iedereen eens niet in uniform te zien, maar wel in 'sportieve kledij', hoewel er daar sommige toch een rare opvatting van hebben hoor! Andere houden het beter bij hun uniform.. Superwijs ook hoe de rector en de vicerector verschenen in hun sport-outfit!

De dag werd afgesloten met een 'Mexicaanse BBQ' (=veel vlees en weinig groenten), niet echt mijn ding maar het kon er nog door. Niets vergeleken met die Belgische bbq's met die heerlijke aardappelsalade jammiee.. Een geslaagde dag was het allesinds, voor mij mogen ze er volgend jaar gerust een heel weekend van maken!

Voila zie, de perfecte inzet voor een machtig weekend. Straks gaan Hanne en ik kijken naar de trouw van een vriendin en gisteren hebben we 10 films gekocht, dus we hebben nog wat werk!

Vorige zaterdag, 10 mei werd moederdag hier gevierd. Een heel erg opgeklopt gedoe maar je mag er zeker van zijn: de Mexicanen laten al hun werk vallen om die daghun moeder in de bloemetjes te kunnen zetten. De Engelse les was na amper 2u (ipv de gebruikelijke 5 op zaterdag) al afgelopen. Aan ons neus zijn die 'festiviteiten' eerlijk gezegd wat voorbijgegaan daar ons moeders niet aanwezig waren. Te warm om buiten te komen hebben we dan maar beslist om binnen wat te chillen en te genieten van onze vrije zaterdag. S avonds waren we uitgenodigd om weg te gaan in Córdoba (op e half uurtje van Orizaba). Eerst zijn we nog wat gaan drinken bij iemand thuis en omdat het zo'n goed weer was, besloten we maar om ons op het (plat) dak te zetten. Zalig, echt! In Córdoba was ook alles dik in orde, een super-machtige discoteca, genaamd Mu (moe), naar het geluid die een koe maakt.

Als je naar een antro (disco) gaat in Mexico speelt er bijna altijd een groepke 'en vivo' (= live). Na acht maanden beginnen we zowat de Mexicaanse hits te kennen en dan is het ook echt super als je kan staan meebrullen als gek! Later die avond zijn we nog naar de karaoke geweest maar we hebben het publiek gespaard van ons gekweel...

Vandaag worden, in uitgesteld relais, de moeders van de leerlingen van Pluviosilla 'gevierd'. Ieder jaar moet een opvoering doen. Je moet daarvoor 18 worden. Een liedje, een gedichtje... de studenten staan er niet echt voor te springen maarja, er worden punten gegeven... dus ergens zijn ze wel verplicht om mee te doen. Ik ben alvast benieuwd naar het resultaat. Alvast weer een reden om wat lessen af te schaffen vandaag want de studenten moeten ten minste hun act nog kunnen voorbereiden...

Ondertussen moet ik ook met spijt in het hart toegeven dat ik onvrijwillig James, onze vis heb proberen te doden. Ik was iets te enthousiast, me dunkt, in een poging om zijn water te verversen, ik had hem in een glas gegoten, samen met al zijn kakjes en hij bleek in ademnood te zitten. Ik dacht dus: best wat vers water laten stromen. De stroming van de kraan bleek echter iets te sterk te zijn zodat James plots in de afwasbak lag en in die afwasbak zat net geen water. 30 seconden heeft onze vis zonder water gezeten! Ik was echt in paniek dus ik heb hem dan maar met een lepel terug in het aquarium gekatapulteerd. Het arme beest gaf de eerste seconden geen kik, dus ik dacht dat hij zijn geest al gegeven had maar niets was minder waar! Even later bleek hij toch nog wat levend te zijn. Ik moet toegeven dat hij de laatste dagen wel een erg rare houding aanneemt, maar hij komt er hopelijk toch wel weer bovenop... Shame on me! Het zal niet meer gebeuren, dat weet ik nu wel zeker.

 groets!

De eerste dagen van mei worden traditioneel gewijd aan desfiles. Het is nu wel zeker dat we na dit jaar genoeg desfiles zullen gezien hebben voor een hele tijd ver. Op 1 mei was er al een desfile voor de dag van de arbeid. Voor een keer dus geen rommelmarkt in het park maar wel een bende volk die op straat komt om op wat trommels te slaan of om wat slogans te roepen. Toegegeven: op een bepaald moment, en vooral naar het einde van het desfile toe, leek de stoet meer op een manifestatie waar werklozen pleiten voor hun rechten dan wat anders. Tof om eens te zien! Maar het moet gezegd: er was weinig spectaculairs te beleven, buiten dan een paar venten die alweer meer gefixeerd waren op ons dan op hun pasjes!

Gisteren, maandag vijf mei was het dan weer tijd voor één van de belangrijkste feestdagen van Mexico: 5 mei. Die dag wordt nl. de batalla de Puebla herdacht. De dag dat de Mexicanen de Fransen uit Puebla verdreven. Dan durven er wel eens wat studenten afkomen die trots vragen ' en wat vindt U ervan dat wij, Mexicanen de Fransen hebben verdreven?' En dan kunnen wij alleen maar zeggen: Ik ben Belgische...

Maar 5 mei dus, reden tot een ander desfile. Onze middelbare school, waar wij lesgeven, had ook maar weer eens beslist om deel te nemen. Wij besloten op de achtergrond te blijven om er weer geen Europese attractie van te maken. Iedereen moest om 10u verzamelen om vervolgens op Mexicaans uur te kunnen vertrekken: 2 uur later. Ik moet toegeven: ik was positief verrast over de talenten van onze studenten en dan het ik het vooral over de banda de guerra oftewel de 'fanfare'. We waren op het minst gezegd onder de indruk! Toch nog één element dat blijkt te kloppen in de visie van onze school: hoog niveau brengen op elk vlak.

Voor de rest hebben we een rustig tot zeer rustig weekend gehad waar ik dan vooral heb zitten wachten... wachten... wachten op mexicanen die niet afkomen. Ik voelde mij zoals de vriend van Godot! De Mexicaanse cultuur.... kunnen we er ooit nog aan gewend geraken? Als het op dit aspect aankomt, vrees ik van niet!

groetjes vanuit het uiterst zonnige, doch ietwat corrupte Orizaba,

 Liselore

ps. Alle foto's van het desfile zijn nu ook te bewonderen op mijn space: zie link links

Alweer aanbeland aan een nieuwe werkweek (hoewel ik aan het werk ben op mijn vrije dag, alwéér) en deze keer een ietwat decadent weekend achter de rug. Alhoewel, ik moet ietwat nuanceren; vrijdag was eerder aan de marginale kant. We waren uitgenodigd door een gast die we een keer, toevallig ontmoet hadden op straat (hij dacht toen dat hij ons herkende maar achteraf bleek dat toch niet zo te zijn). Om een lang verhaal kort te maken: we geraakten aan de klap en hij wou ons eens uitnodigen om te koken: een aanbod dat we niet konden afslaan natuurlijk! Na 10-tallen berichten waarop wij telkens 'nee, we kunnen vanavond niet' (aka: 'nee, we hebben geen goesting vanavond) moesten antwoorden was het vrijdag dan wel eindelijk zo ver... Annelies en Carlos gaven ons een lift in hun superdeluxe car want het huis bleek ergens buiten het centrum te liggen...

Eenmaal toegekomen zat Alejandro ons buiten op te wachten met... zijn vader (!!!) Jaja, jonkheer van 29 die nog bij zijn ouders woont. De ouders zagen ons maar al te graag afkomen. Een beetje later kwam ook de neef toe en de poging tot koppelen kon beginnen. Alex (of liever zijn moeder) had niet gekookt (ze waren blijkbaar van plan taco's te maken maar toen ik gezegd had dat ik die niet kon verdragen werd dat plan ook overboord gegooid) maar we zouden gaan eten! Nog toffer! Vijf straten verder: target in zicht: een marginaal hamburger en hotdogkraam waar je in België met geen tang zou naar pakken. Na 8 maanden kunnen we die bacteriën gelukkig al meester;) We zijn eigenlijk al veel te veel gewend maar een Mexicaan die je uitnodigt om een hamburger te gaan eten van 15 peso's (nog genen euro) is NOT DONE! De avond werd afgesloten met foto's nemen. Zowel de vader als de zoon hadden hun eigen camera (met fotorolletje inclusief) en we wisten niet waar eerst gekeken. Ik vond het allemaal een beetje raar maar goed, we hebben er achteraf nog goed gelachen en gestonken (bij nader inzien bleek de hamburger look te bevatten). 

Zaterdagavond dan met een andere vriend de totaal andere kant op. Gaan dineren in een italiaans restaurant waarbij hij eiste om alles te betalen en daarna richting... bingo 777. Bingo 777 is het casino van Orizaba. De bovenste verdieping van ons commercieel centrum wordt bezet door gokmachines. Je mag er pas binnen vanaf 18. En dat was ons probleem. We hadden ons ID niet mee. Gevolg: we mochten niet binnen want we zagen er geen 18 uit. We begonnen ons daar ferm van ons voeten te maken en hoe meer de kerel binnen ons bleef aanspreken in zijn -waaronder hij Engels verstaat- eigen gebrabbel, hoe meer wij ons ergerden. Uit wraak zijn we naar huis gereden om ons pasport en hebben we die eens goed onder hun neus gewreven. Ook het klachtenboek telt vanaf nu één klacht in het Nederlands... moeha! We moesten ons ogen uitkijken daar in dat gokspellement: het was één groepering van sigarettenrook, koffie en mensen; noem het 'gokverslaafden'. De kerel met wie wij meewaren heeft geld, veel geld en dat moest hij nog maar eens bewijzen ook. 2000 peso's (oftewel zo'n 150 euro) heeft hij erdoor gedraaid. Ik voelde er mij wat ongemakkelijk bij maar t is zoals hij zegt: 'naar bingo moet je alleen maar komen als je zonder emoties afstand kunt doen van je geld'. Decadentie troef! Toch alweer iets gedaan dat we in België waarschijnlijk nooit meer zullen meemaken. Wat is het fijn om een (buitenlands) meisje in Orizaba te zijn!

X

We zijn terug van een weekendje DF. Vrijdag vertrokken richting de derde grootste stad ter wereld, en ondertussen al voor de vierde keer. Sebastian en Merli stonden ons alweer op te wachten aan het busstation, echt wel lieverds! Van daaruit zijn we vertrokken naar 'Papa Bills' (klinkt marginaler dan het in werkelijkheid is), een restaurant ergens langs de periférico van Mexico. Het zag er allemaal een gezellige boel uit (deed mij zowat denken aan een countrybar uit de Amerikaanse cowboy-films met houten vloer enzo). Merli werd aan de ingang tegengehouden omdat ze er geen 18 uitzag, terwijl ze er 23 is! Ze moest één specifiek document tonen en ook al had ze er 10 andere, toch geloofden ze haar niet. Onder het motto 'alles kan vervalst worden...' Nadat Hanne en ik lieten uitschijnen hoe belachelijk het eigenlijk was om een meisje van 23 niet binnen te laten, mocht ze dan uiteindelijk toch binnen.

Om 00u werd onze verjaardag feestelijk ingezet in het uiterst charmante gezelschap van de barmannen. Ze hadden zich voor de gelegenheid verkleed en hadden allerlei attributen mee. Seb en ik kregen ook elk een stuk taart en de bijhorende 'mañanitas', het traditionele verjaardagslied dat hier gezongen wordt. En dan gaat het van 'que se muerda, que se muerda' (moet je zogezegd met je mond naar de taart toegaan en op het moment dat je er bijna bent, duwen ze je er keihard in) We hebben ons allesinds goed geamuseerd!

s' Anderendaags algo crudo en veel te vroeg wakker geworden om te gaan ontbijten met Sebs familie (een man of 24!). Vis om 10u 's morgens is nu net iets dat ik niet nodig heb de dag na een feestje maarja, weigeren zou net iets té onbeleefd geweest zijn. Dus waagden we ons maar aan een arruz de atún, een pitta-brood met tonijn  en ook aan een taco met camarones (scampi). U ziet het: met alles kan een taco gemaakt worden. You name it...

's Namiddags speelde Sebs de mini-voetbal finale in zijn school. Wij dus mee gaan kijken terwijl we af en toe zijn nieuwe cadeau uitprobeerden: een soort ultra-nieuw skatebord waarop je je moet voortbewegen als een vis en waarop je onmogelijk je evenwicht kan houden. Finale gewonnen en 's avonds nog een hot-dog 'feestje' georganiseerd en helemaal uitgeteld in slaap gevallen. Ongetwijfeld de langste verjaardag ooit. Eentje om niet snel te vergeten!

Zondag zijn we naar Six Flags México geweest. Veel attracties zijn dezelfde als in België maar dan wel hoger. Eéntje was wel uniek in Mexico: 'Superman, el último escape' en eerlijk gezegd, de attractie heeft zijn naam niet gestolen. Een zotte rollercoaster die je enorm hoog optrekt om dan in een hoek van bijna 90 graden recht naar beneden te gaan. Wat een adrenaline-stoot! Heerlijk voelt het aan in je buik, echte kriebels! Af en toe werd er ook wel eens een grapje gemaakt over de beveiligingen die niet goed toegingen, maar dat is dan toch uiteindelijk nooit gebeurd ;). De avond werd afgesloten met een lichtshow (en zo waande ik mij toch nog eens in Disneyland) met alle tekenfilmfiguurtjes. Een krankzinnige dag! Diezelfde avond zijn we nog weer vertrokken richting Orizaba en hier zitten we dan weer in onze vernieuwde oficinas met de zon die weerkaatst in de ruiten!

Volgende week wordt op school Miss en Mister Pluviosilla verkozen, de twee populairste leerlingen van Pluviosilla. Veel tralala en redenen om nog maar eens niet in de les te moeten zitten want de leerlingen gaan dan vb. tijdens de lessen geld gaan ronselen in het centrum. Donderdag is er voorstelling van alle kandidaten, ben alvast benieuwd...!

 groetjes,

 LiseLore

Het is ondertussen alweer 10 dagen geleden dat ik hier wat gepost heb dus tussen zeven haasten door zal ik nog eens wat impressies proberen neer te pennen (typen). We hebben een ongelooflijk drukke week achter de rug en ik vrees een beetje dat het voor de rest van de tijd zo zal zijn. Op een kleine week zijn ons aantal lessen zo goed als verdubbeld!

Er is een nieuwe groep van Frans geopend (dwz: back to 'bonjour', 'au revoir'), we geven privé-les aan een Mexicaanse dame die in 2009 een reis wil maken doorheen Frankrijk (met daarbij een bezoek aan het hotel van Gerard Depardieu => JA, ze hebben veel geld én een zwembad). We krijgen +/- 10 euro per uur om haar wat basics aan te leren maar dat geld komt maar al te goed van pas want de laatste tijd vraag ik mij soms af waar het allemaal gebleven is! Gisteren zijn ook de lessen Nederlands gestart, voor onze eerste en enige leerling tot nogtoe: Carlos (man v. Annelies) Ik moet zeggen dat we verbaasd waren over zijn kwaliteiten in het Nederlands babbelen! Dat hij niet wist hoe het Belgische volkslied noemde (na zovele jaren samen te zijn met een Belgische) was dan weer een minpunt. 'Konijn met pruinen' en 'Mariette' van Clouseau, het zijn maar enkele anekdotes die mij in mijn  rol als serieuze lerares deden wankelen .

Ook na onze uren staan we niet stil. Ik heb het aantal spinning-lessen helaas moeten reduceren tot het minimum (tot grote spijt van de leraar, die mij en vano (help, hoe was dat weer in het Nederlands?) probeert te koppelen aan zijn neefJE die dansles geeft. (eureka: tevergeefs!). Ook de Mexicanen zorgen ervoor dat we elke avond wel iets te doen hebben (of dat we af en toe eens een geschenkje krijgen) en zo blijven we natuurlijk bezig.

Deze week zijn we verhuisd van oficina. We moeten nu eindelijk niet meer de plastieken tuintafel delen met twee maar we hebben nu elk onze eigen tafel en nog veel meer plaats om onzen brol op te leggen moeha! We lopen wel al de hele week rond als kiekens zonder kop (Hanne en ik dan) omdat we constant moeten overlopen van de school naar hier en omgekeerd! Maar soit, het went ook wel.

Over het weer ook niets dan goed hier, misschien wel té goed! In België zouden ze al zeggen 't is nie goe voor 't land' al die droogte!!! We gaan soms echt wel gebukt onder de warmte hier! Eergisteren duidde de thermometer binnen 34 graden aan! Echt zotjes. En dan nog zijn er Mexicanen die vinden dat het 'koud' is!

Bon, tot zover een kort verslagje over alle bezigheden hier. Volgend weekend vertoef ik rond deze tijd waarschijnlijk in Mexico city, waar ik de magische 19de zal doorbrengen met Sebastian en zijn entourage. Sebastian,  die merkwaardig genoeg die dag verjaart!

 groetjes.!!!

Liselore xxx

We hebben de voorbije twee weken weer een heel stuk Mexico verkend en doorkruist. In totaal hebben we meer dan 50 uren op de bus gezeten en hebben we afstanden overbrugd die we in België onoverbrugbaar zouden noemen!

We zijn onze trip destijds (ondertussen al meer dan twee weken geleden) aangevat in Oaxaca, hoofdstad van de staat met dezelfde naam (gesitueerd ten zuid-oosten van Mexico, tegen de Pacifistische kust– en dus niet Atlantische zoals ik eerder schreef-. Oaxaca is voor mij de mooiste stad die we totnogtoe bezocht hebben: modern maar tegelijk ook authentiek en pittig Mexicaans! De ruïnes van Monte Alban waren alweer een streling voor het oog en de temperaturen waren nog hoger dan een maand terug, toen ik daar met de familie was. Ook souvenirmarktjes zijn rijkelijk aanwezig in Oaxaca. Ik was zó enthousiast over mijn aankopen dat ik, éénmaal buiten de markt plots besefte dat ik ergens mijn zak had laten staan. Gelukkig werd ik als een magneet teruggetrokken naar de plek in kwestie…

Na Oaxaca zijn we de nachtbus opgestapt richting Puerto Escondido. Na 13 (!) uren bus kwamen we aan in de kust/party-stad bij uitstek aan de Pacifistische kust. Puerto Escondido is het derde grootste surfersstrand in de hele wereld (dat hebben we mogen merken aan de golven => Hanne ging in een wilde poging bijna ten onder in de pipeline). Zowat iedere bag-packer (en dat zijn er veel, heel veel) die Oaxaca bezoekt, gaat naar Puerto Escondido. De Orizabeños zitten overal, en zo geschiedde het ook in Puerto E: nog geen half uur nadat we ons geïnstalleerd hadden in de zon, kwamen wij daar plots enkele vrienden uit Orizaba tegen. Zij hadden en party-tent mee en drank, veeel drank. Feestjes op het strand, slapen in een hangmat (op waarlijks 10 meter van het strand en met het geruis van de golven op de achtergrond) van een ongelooflijk vriendelijke Canadees en een super wijze alternatieve Fransman: het hoort er allemaal bij ! We hebben ons daar geamuseerd, dat is zeker!

Van Puerto Escondido ging het richting Chiapas, de buurregio ten oosten van Oaxaca. In San Cristóbal de las Casas hebben we geslapen voor een belachelijk bedrag van 45 pesos (+/- 3 euro) in een redelijk vuil hostal met een zatte dueño die mij ’s avonds enorm aan het beledigen was! De stad zelf was redelijk koud (ligt id bergen) maar de authenticiteit is uniek! En dat bewees de kruistocht (in levende lijve uitgebeeld door ene Jezus, met een veel te zwaar kruis) op goede vrijdag meer dan eens! Voor ons en onze Deutsche Freunde (die we ondertussen in Oaxaca ontmoet hadden en constant dezelfde bussen bleken te nemen) was het een wat overdreven toneel. Hangmat gekocht en op naar de volgende bestemming: Palenque.

De ruïnes van Palenque zijn gelegen in een soort jungle (je kan als het ware de apen horen roepen op de achtergrond, al is dat volgens ons een ouderwetse cassette!). Ik was echt onder de indruk van dit historisch stuk Mexico! Iedereen had ons gezegd dat we op camping “el Pachán” moesten slapen. Toen we daar toekwamen kregen we enkel een plek om ons hangmat uit te hangen tussen enkele gasten waarvan hun favoriete kleren truien zijn met daarop foto’s van reuzegrote champignons, als je weet wat ik bedoel. We zijn dan maar heel subtiel weggemuisd, met de koorden mee want we zagen het echt niet zitten om daar te blijven slapen! Gelukkig dat we die nacht nog een overdekte hut gevonden hebben want rond 6 u begon het te gieten!

De nachtelijke busrit Palenque-Tuxtla is er ééntje om niet snel te vergeten: we zaten nog maar een half uurtje op de bus of er kwam al een extra politie-auto naast ons rijden. Extra escorte voor de Belgische meisjes? Helaas. Hanne fluisterde mij nog toe dat het was omdat het zwaar aan het regenen was. Was dat maar waar. Nogal rap kwam er een Mexicaanse ramptoerist voor heel de bus verkondigen dat de bus vlak voor ons, van dezelfde tweedeklas maatschappij overvallen was… Voor de rest van de donkere, kronkelige baan hebben we voortdurend samengereden met een andere bus en ik heb die nacht nog maar weinig ogen dichtgedaan. Gelukkig zijn we, 2 u later dan verwacht, goed maar nog veel te vroeg aangekomen in Tuxtla, officieel uitgeroepen tot de 2de lelijkste stad van Mexico hoewel de sfeer in het marimbapark ’s avonds veel deed vergeten. Van Tuxtla zouden we eigenlijk terug naar huis gaan maar we hadden gehoord dat het echt slecht weer was in Orizaba en eigenlijk in heel Veracruz en daarom beslisten we terug te keren nr het strand! Deze keer naar Huatulco, een iets toeristische en mondainere stad maar we hebben echt genoten! Bij onze terugkeer, na drie dagen, hebben we nog een nacht doorgebracht in het busstation van Oaxaca (om te wachten op ons aansluiting) en ik raad dit niemand aan, want ook al hebben we tijdens onze reis weinig nachten in een echt bed geslapen, deze nacht kaapt ongetwijfeld de prijs weg in de categorie: slechtste plek om te slapen!

Voila, tot hier een kort, waarschijnlijk vol typfouten geschreven verslagje van de voorbije twee weken. Het is echt moeilijk om alles beknopt en toch goed samen te vatten maar het is een poging tot, voor de mensen die geïnteresseerd zijn.

Groetjes vanuit een veel te warm Orizaba en een speciale dank aan de pakketjes met de fantastische verrassingen. You rock!

LiseLore

... de vacaciones! Ik wil eventjes melden dat ik de volgende twee weken alle mogelijke communicatie met België zal verbreken want we gaan op reis! Zaterdag begint de paasvakantie (al laat het weer alweer vermoeden dat het meer om zomervakantie gaat). We trekken van Oaxaca naar Puerto Escondido (Atlantische kust) en van daar naar Chiapas tegen de grens met Guatemala...

 Aan iedereen: ZALIG PASEN en een deugddoende vakantie (voor wie die heeft)

Liselore

Deze leuke anekdote wil ik jullie toch niet onthouden! Vorige week zaterdag waren we van plan nog eens weg te gaan maar we waren er nog niet goed uit waar naartoe. Het was eigenlijk de eerste keer dat we met ons twee op schok waren dus we dachten: we zien wel waar we terechtkomen. In de karaoke was er niet zoveel volk dus besloten we maar richting discoteca la Vaka te gaan. Al van in het begin van de straat konden we luide muziek horen maar uiteindelijk bleek dat van aan de overkant te komen. Er stond een box aan de ingang recht op straat gericht. De buren zullen niet veel geslapen hebben maar dat zal hun worst wezen!

Oorspronkelijk waren we niet echt van plan om binnen te gaan maar een zin à la 'de muziek kan niet luider staan binnen dan dat we hier op straat horen' overtuigde ons toch om binnen te gaan. Daar werden we bijna letterlijk met open armen ontvangen en er werd ons bijna direct een drankkaart onder de neus geduwd. Het was een normale, redelijk recente bar met  en -dat mag toch wel gezegd worden- speciaal volk. We bestelden een liter fruitsap ( die je normaal zou bestellen voor bij de wodka, maar door enkele onheldere momenten in het verleden laten we die nu liever eventjes achter wege) en we konden dus verder voor eventjes. Naast ons zaten er een paar mannen, een vrouw en een - bij nader inzien- nog een vrouw. Ze waren aan het bladeren in een boek, de karaoke-boek. Ja, de bar had ook karaoke. De DJ moest uiteindelijk wel een fles drank inzetten voor de eerste die zou zingen. Een van de buurvrouwen moest geen 2 keer nadenken over dit aanbod. De mensen op straat (die alles konden meevolgen door de box) waren getuige van een net iets minder groot zangtalent maar de rij wachtenden voor la Vaka, aan de overkant van 't straat hadden tenminste entertainment! Het bleef ook bij 1 lied (en achteraf zijn we echt blij dat we niet gezongen hebben, later blijkt wel waarom). Toen ook de kelner-vrouwen niet wilden opdienen, droop de DJ af. Hij vervoegde zich bij het tweede tafeltje (want meer volk zat er niet).

Ik moet vermelden dat het aan onze bestel-vrouw niet ligt dat we niet gezongen hebben. Ze kwam ons persoonlijk het liedjesboek brengen en nodigde ons tot 3 keer uit op het podium. Ik kan wel zeggen dat we misschien nooit zo goed bediend zijn in een cafe. Want welke kelner komt er nu naar je tafel en stelt voor je nog wat sap in te schenken... Je zou bijna gaan denken dat ze graag een goede vriendin wou worden... Na onze liter fruitsap zijn we vertrokken omdat we ons misschien toch niet helemaal thuisvoelden in die sfeer.

En ja, de volgende dag vertelden we ons verhaal op een feestje aan een vriend, dat we naar een 'nieuwe' bar geweest waren tegenover la Vaka. En wat wij beiden al zwaar vermoedden werd ook bevestigd :we hadden gisteren in een gay-bar gezeten.  Weer genoeg stuff om een heel avondje grapjes rond te maken, en laat die Mexicanen nu toch zo goed gelovig zijn; je kan ze echt alles wijsmaken! Laat het ons een alternatief avondje uit noemen maar bij nader inzien willen we dat dit weekend toch niet herhalen...

zijn we gisteren gegaan want we moesten vanmorgen wel heel vroeg op school zijn! Vanaf nu draaien we mee in het Mexicaanse schoolsysteem dwz dat de lessen hier om 7u beginnen! Op dinsdag is de eerste Franse les om 7u50 dus moesten wij vanmorgen uitzonderlijk vroeg opstaan. Het was wel nog verdacht stil toen we hier toekwamen op school en meteen werd ook duidelijk waarom: de lessen waren afgeschaft vanwege 'het slechte weer'. Het is vandaag maar 15 graden en er hangt mist, een reden te meer om niet naar school te komen.

Nog meer van dat raars: wij mogen een herexamen maken voor de leerlingen die het vorige semester niet geslaagd zijn. De lerares is immers zonder boe of ba vertrokken. Om te vermijden dat de directie (die geen woord Frans kan) een examen zou opstellen aka schrift van de leerling openen en er enkele 'woordjes' uitvragen voelden wij ons dus wel moreel verplicht om deze taak op ons te nemen. Bij de zakkers zitten er veel seminaristas ttz. jongens en meisjes die van de (meestal armere) bergdorpjes komen. Zij praten nahuatl, de voorloper van het Spaans in Mexico en een bovendien onverstaanbare variant daarvan. Ook al verzekerde de directrice ons dat ze perfect Spaans verstonden en praatten, toch is niets minder waar. Het voelt raar aan als je trager moet gaan praten voor een Mexicaan omdat hij je niet verstaat! En dan moet je die nog eens Frans proberen te leren. T zal met handen en voeten worden, vrees ik.

Ze zijn wel enthousiast, onze tieners. De ene wel wat meer dan de andere. Sommige proberen toch om een listige naamwissel door te voeren maar dan gebruiken we die naam toch voor de rest van de tijd? Zo zijn we wel. Ja, hier in Pluviosilla-land kan werkelijk alles. We kijken nog maar van weinig op. Zo moeten we bijvoorbeeld ook geld vragen aan de studenten telkens we kopies maken. Over het loon valt dan ook niet veel te zeggen, met de - naar verluidt- hoge voedselprijzen in België zouden we misschien op dit moment met ons uurloon één keer aan de sjiekenbak kunnen draaien. Natuurlijk wisten we al langer dat we voor het grote geld niet naar Mexico moeten komen en het lesgeven is vooral een uitdaging en een ervaring!

De kogel is door de kerk: heel binnekort beginnen we les te geven aan het bachillerato, beter vertaald als: het vierde, vijfde en zesde middelbaar. Ik herinner mij nog levendig 31 augustus 2007: de dag dat Hanne en ik elk een les observeerden. Ik had de eer om 2u Frans mee te volgen bij de lerares die 3 maanden later zou beslissen om haar boeltje te pakken en zonder iets te zeggen te vertrekken. Die studenten (van het zesde was dat toen) waren alles aan het doen die NIET met de lessen te maken hadden zoals daar zijn eten, drinken, muziek beluisteren, babbelen, roepen, tieren en meer van dat! Hoogst onaangenaam om onder die omstandigheden voor een groep van 40 man te staan.

En nu is het aan ons. De studentjes zitten ondertussen al 20 dagen zonder leerkracht Frans en uit wanhoopsdaad worden wij nu opgeroepen. We bereiden ons alvast op alle mogelijke taferelen voor. Maar we gaan ons niet laten kennen: strenger en strikter dan ooit zullen we zijn. We hebben alvast ons klasreglement en zweepje klaar ;) Gelukkig zullen de groepen opgesplitst worden in 2, zodat er net ietwat minder studenten komen te zitten in de nog veel te kleine klaslokalen. Pluspunt: de directrice weet niet wat de lln kunnen, wat ze moeten kunnen en welke boeken ze gebruiken. Let's go wild zou ik zeggen. Volledige vrijheid in het lesgeven: hoe vaak gaan we dat in de toekomst nog kunnen zeggen? In België allesinds niet! We zien dit als een uitdaging en willen natuurlijk alle kansen met beide handen grijpen. Volgende week kijken we daar misschien al heel anders tegen aan, wie zal het zeggen?

Ondertussen moet ik ook het spijtige nieuws melden dat onze volleybalploeg van de UGM (waar ikzelf deel van uitmaak) uitgeschakeld is in het tornooi. Ik mag dan wel guerrera (= heel erg competitief en strijdlustig) zijn, zoals de coach dat dan zegt, de tegenstanders van gisteren waren op het zachts uitgedrukt 'vrouwonvriendelijk' (smashten liefst zo hard mogelijk richting het sterke geslacht) en het woord fácil kwam iets te vlot uit hun mondjes gerold. We hebben geknokt tot het laatste punt (18-25 en 24-26) maar het mocht niet baten. Ik hoop dat ze niet zo fácil door de volgende ronde geraken, eerlijk gezegd. Eén ding mag gezegd worden: onze ploeg heeft hét en ons niveau is enorm gestegen door de wedstrijden heen. Nadien zijn we, om de groepsgeest hoog te houden, nog taco's gaan eten in taco áraba. Ik heb het bewust bij een simpele quesadilla gehouden.

De laatste dagen schieten de temperaturen hier weer de hoogte in, alsof het nooit anders geweest is. Zondag zijn we afkoeling gaan zoeken in Ojo de agua, een meer op 10 minuutjes van ons huis. Wat een verademing om pootje te baden in ijskoud, zuiver bergwater! Iets minder aangenaam om te zien: dikke en minder dikke Mexicanen met jeans, t-shirts en schoenen inclusief in het meer! Schaamte of traditie? ik weet het niet! Natuurlijk moesten er ook weer Mexicanen indruk komen maken met hun fantastische openingszin 'What you name'. Subtiel genegeerd en verder gebaad.

groetjes,

 Liselore

ps. de auteur is niet verantwoordelijk voor mogelijke schrijffouten

6 maanden Mexico: het klinkt al bijna even ongeloofelijk als het in werkelijkheid is. Toen we in augustus vertrokken zei iedereen mij nog: "een jaar, dat is zoooo lang" maar niets is minder waar. We hebben in dit half jaar al zoveel dingen gezien, beleefd en geleefd en binnenkort volgt er ongetwijfeld nog veel meer van dat!

 Vorige week zaterdag zijn we direct na de les richting busstation gerusht om de bus richting Puebla te nemen. Eindbestemming: Cuernavaca, een stad op 'slechts' vijf uurtjes van Orizaba. We zouden er logeren bij een 'vriend' (lees: iemand die we één keer hebben ontmoet in een discotheek). We kwamen dichter en dichter bij Cuernavaca en konden Alejandro maar niet bereiken. Ik was al aan het denken in welke jeugdherberg we nu weer zouden logeren en hoe we die zouden vinden, in een onbekende stad, 's avonds laat. Toen we uit de busterminal kwamen stond Alex ons gelukkig op te wachten.

We gingen direct naar hun guis, waar we kennis maakten met de rest van de werknemers van Banamex (Alejandro is 23 en gerent!): een groep tieners met een gemiddelde leeftijd van 16 jaar. Hanne en ik fronsten even ons wenkbrouwen maar dat blijkt hier heel común te zijn in Mexico, zo'n kinderarbeid. Ik moet wel toegeven dat die kereltjes redelijk volwassen waren voor hun leeftijd.

De volgende dag zijn we het centrum van Cuernavaca gaan bezoeken. Vanaf 's morgens vroeg tot 's avonds laat kan je buiten zitten bij fantastische temperaturen. De stad (die 2 uur te zuiden van Mexico City ligt) heeft zijn naam ciudad de la primavera eterna -stad van de eeuwige lente- dan ook niet gestolen. Cuernavaca ligt ook op 1 uurtje verwijderd van dé zilvermijn van Mexico: Taxco. Het was dan ook één en al zilver dat lag te schitteren op de marktjes: zaalig en geen geld! In dit verhaal mogen ook de huisdieren niet ontbreken: "Kenny" en "Harry", een French Puddle en Chihuahua al moet ik toegeven (op de kiezige pull van Harry na) dat ze er minder marginaal uitzagen dan hun namen doen vermoeden.

Verder heb ik ook voor de eerste keer in mijn leven een lucha libre  gezien op tv, zowat de bekendste sport in Mexico en zoals de naam al doet vermoeden: "vrij gevecht" onder het motto: klopt er maar op los en gebruik alle attributen die je wil: tafels, stoelen. Doel: maak dat de andere niet meer beweegt! Niets voor België allesinds...

Ons verblijf in Cuernavaca was van korte duur: de volgende dag zijn we al teruggekeerd naar Orizaba maar we hebben een pitstop gehouden in Puebla. Daar hebben we ooit ook een vriend leren kennen en we besloten hem te verrassen met een bezoekje in het hotel waar hij werkt. Verrast was hij zeker en we werden onmiddellijk getrakteerd op een menuutje! Daarna kregen we nog een rondleiding in het hotel. Zalig! Diezelfde avond hebben we nog een bezoekje gebracht aan Jord in de Belgische bar en hebben we genoten van de Belgische frietjes. Pijnlijk detail: ze bevielen ons wat zwaar.

Terug in Ori moesten we direct terug aan het werk, maar het was leuk: we hebben twee dagen op de afstudeerbeurs gestaan. Daar kon het cii natuurlijk niet ontbreken! We hadden een quiz opgesteld met vragen over Europa. Ook de muziek en de micro waren aanwezig, alle nodige ingrediënten om een karaoke op te starten. Wij waren dan ook de enige stand die luid meekweelden op tijdloze Engelse hits. Helaas werd ik na vijf minuten van de micro verbannen. "Te luide stem" klonk het. Volgens mij konden ze er gewoon niet tegen dat we onverstaanbare dingen aan het zeggen waren in andere talen ;)

Vandaag staat er alweer een heugelijke gebeurtenis te wachten in de geschiedenis van ons Mexico-verblijf: we mogen straks mee naar una graduación (het woord ontsnapt mij even in het Nederlands). Hoe dan ook: een echte ceremonie met toga's en hoedjes in het bijzijn van alle administratief personeel van het rectoraat, waar wij voor een keer ook deel van uitmaken. Dit wordt wuiven naar de menigte! Joehoe!

Bijna twee weken heb ik mij eventjes weer in België gewaand met het bezoek van drie van mijn meest dierbare levensgezellen! We hebben een fantastische 10-daagse beleefd, dat staat buiten kijf.

Het begon al goed op donderdag 31/01 toen ik als verrassing naar de luchthaven van Mexico City itself was getrokken, zonder medeweten van iemand. Veel te vroeg kwam ik er toe, maar voor verrassingen moet je nu eenmaal wat overhebben hé. Na de hele luchthaven (meer dan eens) verkend te hebben kwam Sebastian er eindelijk aan. Ikzelf was ook heel zenuwachtig en zocht verkrampt naar een 'goede' plek om mij te verstoppen. Bij verrast waren ze zeker en vast en het was een fijn wederzien, al dacht ma

De volgende dagen hebben we doorgebracht in Mexico City, de grootste gangsterstad van Mexico en ver daarbuiten -zoals menig Ruiseledenaar dat dan altijd beschrijft-. Het was een opeenvolging van bezoeken, bezichtigen, winkelen, gezellig keuvelen en kuieren. Op zondag is *froot-loop* Lander samen met Isolde een match gaan bezichtigen in het grootste stadion van Mexico "zijn droom".

Maandag maakten we snel een pitstop in Orizaba om de volgende morgen richting Veracruz te vertrekken, de tweede grootste carnavalstad ter wereld (na Rio). Carnaval aan zee bij temperaturen van 32 graden: zalig! Van Veracruz sjeesden we diezelfde nacht nog door naar Oaxaca - zonder overdrijven één van de mooiste steden van Mexico- Enige stoorfactor was misschien het toeristische gehalte maar ja: toeristen zijn er nu eenmaal om uitgemolken te worden. Eén van de hoogtepunten daar was zeker ook Monte-Alban, prachtig stukje historisch Mexico. Tijdens ons verblijf zijn we natuurlijk ook nu weer Belgen tegen het lijf gelopen en geloof mij zeer: het was een bende om 'u' tegen te zeggen. 90 Leuvense laatstejaarsstudenten burgerlijk ingenieur die op eindejaarsreis waren in Mexico. onze dagtrip was een aaneenschakeling van een bezoek aan dikste boom van Mexico, aan de mooiste versteende watervallen met een prachtig panoramisch zicht in Hierve el agua (de weg ernaartoe was even panoramisch, zolang de chauffeur maar op de baan bleef want naast ons lachte de ravijn ons toe), aan de handgemaakte tapijten uit Teotitlán del valle, de ruïnes in Mitla en de Mezcal (à la tequila-fabriek) in Mezcal. Vooral dit laatste kon ma bekoren.

Zaterdagnacht zijn we dan teruggekeerd naar Orizaba alwaar 3/4 zondagmorgen ziek wakkerwerd ttz. met de nodige maag- & darmprobleempjes zoals die hier wel meer voorkomen in Mexico. "De wraak van Moctezuma" noemen ze dat dan. Orizaba was vooral Landers  ding niet, maar ik begrijp hem wel.  Enige lichtpunt was zijn ontdekking in de supermarkt van dé bekende, ondertussen uitgestorven in België, *froot-loops*. Na vijf borden was het enthousiasme echter nergens meer te bespeuren. Gevolg: hier zit Liselore met haar grote doos *froot-loops*. Eén ding is zeker: als die ooit terug ingevoerd worden in België zullen ze aan Lander geen geld meer verdienen.

Ondertussen zijn we dinsdagmorgen/middag en zijn Isolde, Lander en mama alweer richting Mexico City vertrokken, waar ze morgen hun terugvlucht richting België aanvatten. Hun bezoek heeft mij echt deugd gedaan en ik besef meer dan ooit hoe graag ik hen wel zie! Dat geldt trouwens ook voor 'vader' , voor de gelegenheid -thuisblijver-: dank u om hen deze onvergetelijke reis te gunnen!

gtjs

Díe Lore xxx

Ja mannekes, het is mij weer een week geweest zunne. Een week vol avontuur, vol sport en vol amusement off course!

Vorige week woensdag heeft Hanne eindelijk eens haar diploma kunnen gebruiken en is ze als tolk meegeweest naar Puebla; daar was er een Franse speleoloog die ook wel een beetje Belg is (zijn vader is van Spa) in een grot gevallen, een grot van 400 meter diep. Hij was weliswaar geen 400 naar beneden gevallen want dan zou geen reddingsoperatie meer baten maar diep genoeg om beide benen te breken. Carlos (de man van Annelies) is redder speoloog en ging de grot gaan 'klaarmaken' om af te dalen. Het wast naart schijnt een waar spektakel maar dat heb ik dus gemist.  Voor meer details: zie Hannes site (links)

Ondertussen blijf ik ook aardig volhouden in de spinning, nog geen hartstilstand noch krampen gehad en nog niet van mijn stilstaande gele fiets gevallen ofzo...Alleen de pompas (prachtig woord, toch) aka bilspieren doen wat pijn maarrr ik voel mij meer en meer klaar voor de voorjaarsklassiekers. Jammer dat die hier niet bestaan! Vrijdag hebben we een excursie gedaan met het rectoraat. Een echt mannelijke excursie: een brouwerijbezoek. Het was de tweede grootste brouwerij van Mexico die oa Corona, Victoria en negra modelo brouwt. 'S middags zouden we eten krijgen, al was dat een grote ontgoocheling. soep met vlees en voor de rest, nada mas de tacos... Bier was er dan weer in overvloed en de Belgische dames waren weer de enige vrouwen die zich waagden aan een Mexicaans pintje. Sommige mannen goten de biertjes dan weer net iets té gemakkelijk naar binnen... met alle gevolgen vandien. 

En nu is het uitkijken naar het bezoek... Nog drie dagen en dan komen ma, Isolde en Lander mij bezoeken. Ik zal hen pas zondag zien hier in het 'pittoreske Orizaba'. Het klinkt bijna ongeloofelijk maar ik ben natuurlijk heel blij! Na vijf maanden zal er wel heel wat afgebabbeld en verteld worden en ik kijk er al naar uit om met hen samen wat Mexicaans terrein te gaan verkennen. En als er een moeder in aantocht is dan wil dat ook zegen: opruimeeeeeeeeeen!

x

Tijdens de eindejaarsperiode worden er soms wel eens goede voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar. En bij de vrouwen zou 'afvallen' wel eens een heel populaire durven te zijn. Natuurlijk doen wij daar niet aan mee;) Wat ik dit jaar wel wil doen is meer sporten! Onze goede vriendin & collega Odette is een trouwe fitness-bezoekster. (Ja, in Mexico kan je fitnessen, dus zo primitief is het hier nu ook weer niet) En zo gooiden we het vrijdagavond op een akkoordje om een proefles spinning te nemen (voor de sportleken onder ons: fietsen op een hometrainer). Ik was wel heel enthousiast daar ik thuis maar al te graag op de hometrainer van mijn oma zit als ik haar een bezoekje breng. Hanne zag het iets minder zitten, maar toch konden we ze overtuigen voor wat een leuk sportief onderonsje zou worden.

Gisterenavond was het dan zover: om 20 uur hadden we afgesproken in het gym-centrum. Hanne en ik kwamen daar alletwee toe in onze korte short maar daar bleef het ook bij. Er waren geen andere short-liefhebbers en misschien was dat maar beter zo. Toen we op het derde (!) verdiep kwamen waren we al half dood, en moesten er nog aan beginnen. Man man, van conditie gesproken. De zaal was voor 3/4 gevuld met mannen en in Mexico wordt er geen verschil gemaakt tussen athleten zoals Tom Boonen die opstaan en gaan slapen met hun fiets en wij...

Gelukkig kwam de Marco (want zo noemt de leraar) ons nogal snel geruststellen dat we mochten gaan zitten op onze fiets als we moe werden. We zouden met andere woorden constant rechtstaan op die fiets! De les begon en mijn voeten begonnen nogal rap zeer te doen van de ijzeren pedalen. Ik voelde mij op een bepaald moment in het peloton van de Tour de France. Ik wil noooit professioneel wielrenster worden, laat dat ons duidelijk zijn!!! Het is wel een goed gevoel om het zweet van jou te zien lopen en constant de stem van Odette in je achterhoofd te horen 'ei, met spinning verbrand je wel tot 800 kaloriën per uur hé'. Ik heb nog maar weinig zo afgezien op een fiets maar achteraf was de voldoening des te groter.

Vandaag was de voldoening iets minder: pijn in mijn voeten, in mijn rug, schouders en sinds kort ook in mijn nek en keel. Misschien hebben we die les iets te enthousiast aangepakt maar soit ik ben wel van plan om vol te houden. Morgen testen we de Sumba (een soort aerobics) maar dit grote 'danstalent' zal dat wel rap voor bekeken houden, vrees ik.

Liselore

Na ongeveer tien dagen van reizen, andermans huizen bevolken en vooral: den toerist uit hangen, zijn we weer ‘thuis’. Een kort verslagje van onze belevenissen in Centraal-Mexico…

Zondag 23 december zijn we vertrokken richting Mexico City. Daar zou Sebastian ons komen oppikken. Hij was wel vergeten te vertellen dat die busterminal één van de grootste van heel Mexico was. Overal waren er mensen en het zou dus zoeken worden naar een speld in een hooiberg. En op het moment dat we begonnen te zoeken kwamen Seb en zijn vriendin wel niet recht op ons afgelopen zeker. Toeval? Lot!De volgende dag hebben we het centrum van Mexico City bezocht. Het zicht op het impressionant groot zócalo (marktplein) werd verhinderd door een ijspiste; bij 22 graden. Onveilig heb ik er mij nooit gevoeld, maar dat zal ook wel komen omdat we voortdurend in het gezelschap van Mexicanen waren…

Na een ‘meeting’ met Hannes broer Thomas, die zat toch niet toevallig op dat moment ook in Mexico City zeker, rushten we naar huis om Suzy, Sebs ma te helpen met de voorbereidingen van het kerstfeest. Het werd een traditionele Mexicaanse feeste met de alomgekende posada, het breken van de piñata (jaja, zelfs wij hebben een poging ondernomen om geblinddoekt met de stok de piñata te breken…), het kussen van het kindeke Jezus om middernacht ( nadat ik gezien had wie het kind al allemaal voor mij gekust had, besloot ik mij toch wat afzijdig te houden), en natuurlijk de rijkelijk gevulde schotels en de -hoe meer alcoholgehalte hoe liever- flessen drank. Gezellig was het wel allemaal: bidden, zingen, bidden, bedanken, bidden urenlang cadeaus uitdelen, wensen,… het hoorde er allemaal bij!

Kerstmis 2007 is eentje die ik niet rap zal vergeten. Op 25 december hebben we de piramides van Teotihuacán (de grootste pre-hispanische stad en indrukwekkende archeologische vindplaats) bezocht. De ruines in het echt zien is zo veel impressionanter dan foto’s bekijken of boeken lezen erover. Toch hebben we foto’s getrokken, kwestie om te tonen dat we er toch geweest zijn natuurlijk ;)Verder hebben we in Mexico City nog Chapultepec bezocht (met het kasteel waar tot voor kort de presidenten van Mexico woonden) en met het hardrock cafévan Mexico City, Coyuacán, met een markt die veeel te vet eten serveert (dank u Mr. Motilium) en het ‘touch me’-museum oftewel kindermuseum. We hebben er allemaal van genoten om nog eens het kind uit te hangen door op een spijkerbed te liggen, door reuzengroten bellen te blazen of door elkaar te electrokuteren.           

De volgende halte was Querétaro, de stad waar Thomas studeert. Thomas’ gastouders waren zo vriendelijk geweest ons hun huis aan te bieden om te overnachten terwijl zij er zelf niet waren. Welke Belg zou nu zo zot zijn hé? Wij hebben dit aanbod natuurlijk met open armen aanvaard. Er was efkes paniek toen we binnen de minuut het alarm moesten zien af te krijgen maar als echte heldinnen is ons dat natuurlijk gelukt! Querétaro is een prachtige koloniale stad met heel erg Westerse karakteristieken (oa. een Franse crêperie). Tegelijkertijd is de stad jammergenoeg ook heel erg toeristisch en dan wordt je als buitenlander natuurlijk ook wel eens opgelicht als je vb. een taxi moet nemen.                      

De laatste dagen van 2007 en de eerste van 2008 hebben we doorgebracht in de hoofdstad van de staat Jalisco: Guadalajara (GDL), ikzelf noem het het Barcelona van Spanje. Een praachtige stad met heel veel sfeer en heel veel mensen. Ook daar, geloof het of niet, stond er een leeg huis voor ons klaar. Er was efkes paniek toen bleek dat ik het verkeerde telefoonnr gekregen had en onze contactpersoon dus niet kon bereiken in GDL maar dat werd nogal snel opgelost en zo geschiedde het dat Paco, de vriend van Zaria ons stond op te wachten aan het busstation met een immense oranje (kan het nog feller) poster waarop stond: ‘Welkom in GDL, LiseRole’. Het enige waar ik mij kon op focussen was die ‘Role’. Hilarisch. Ik had daardoor niet eens gezien dat de jongen zoveel moeite had gedaan om ‘Welkom in’ op te zoeken in het Nederlands! Na een korte rondleiding in GDL by night en een hapje in Sanbourns (de US-keten bij uitstek in MEX), ging het richting huis van Zaria. Zaria noch Sandra (zussen) waren thuis. Daar zaten wij dus weer in een huis van onbekenden. Ik had die meisjes nog nooit gezien, we kenden ze enkel via via…           

Op 1 januari maakten we dan eindelijk kennis met de 2 meiden. De ene (= Zaria) was al wat opener (van ’85 natuurlijk) dan de andere. Met de oudste zus (nog een andere) zijn we op 2 jan. In de vm Tlaquepaque gaan bezoeken, een stad met verschrikkelijk dure designwinkels. In de namiddag werden we gedropt in een straat vol oorringen (10 paar voor de prijs van 1 paar in de Six) en vol parfums die ‘van den boot gevallen zijn’ (voor de onwetenden onder ons : getjoept, geript, gepakt, gestolen). Echte parfums. En dan weet een mens natuurlijk rap zijn geld uit te geven. Aan eten hebben we dan weer bijna geen geld ‘mogen’ uitgeven. Mexicanen willen altijd trakteren. Zelf betalen is soms een belediging voor hen…                        

Na een reis van meer dan 12 uren zijn we donderdagnacht doodmoe terug thuisgekomen. Gelukkig was er nog een weekendje om uit te rusten en zo zouden we al bijna de betekenis van dit werkwoord vergeten: werken.

            groetjes,

Liselore

Dag beste bloglezers!

 Het is eindelijk zo ver: we zijn aanbeland aan onze laatste werkdag van 2007! De vakantie komt er eindelijk aan... en ware het niet van de kerstbomen en de versiering, zou je wel eens kunnen denken dat de zomervakantie begint! Na vier jaar eindelijk weer eens vakantie - in de ruimste zin van het woord-...

Zondagavond vertrekken wij op reis. Daarom zal deze blog de komende twee weken waarschijnlijk maagdelijk wit blijven. Kerstmis zullen we vieren in Mexico City bij Sebastian (een vriend van Isolde). Daarna reizen we door naar Querétaro, waar de broer van Hanne studeert met AFS. Helaas zit die op dat moment net in de States... Het neusje van de zalm komt eraan op oudejaarsavond want dan zullen we (hopelijk) in Guadalajara zitten, de tweede grootste stad van Mexico! We kijken er alvast naar uit...

Ik wil bij deze iedereen alvast prettige eindejaarsfeesten toewensen, een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar en dat ik jullie allemaal gezond en wel mag terugzien ergens in 2008 in ... Bélgica!

Toeters en bellen,

 Liselore xxx

Al lang keken we ernaar uit: het grote avondfeest van de UGM. Donderdag was het eindelijk zo ver. Voor de gelegenheid kwamen vier Belgen, die ook in Mexico zitten, ons vergezellen in Orizaba. Toen we om 20u30 toekwamen (een half uur later dan vermeld op de uitnodiging), bleek dat niet eens zo laat te zijn. Er stonden al twee lange wachtrijen voor de ingang; de rij van het personeel en de rij van de ‘invitados’. Er werd zelfs nog niemand binnegelaten. Na een half uurtje kwam er dan toch wat schot in en tegen half 10 stonden we aan de ingang. Daar moesten we een kaartje trekken uit een grote trommel. Op dat kaartje stond wat we gewonnen hadden. Ik neem daar wel meteen de… uit zeker! (moet nog een beetje spannend blijven voor de toekomstige eigena(a)r(es)…) Hanne had een ‘bufetería’ maar heeft die nogal snel omgewisseld voor een ‘liquadora’ (= blender). Aan de ingang stond een verwelkomingscommité die ons naar onze plaats begeleidde. Een zaal met 500 man wordt niet zomaar gevuld en daarom moesten we nog maar eens een uurtje wachten. Gelukkig konden we onze dorst al lessen met… een glaasje prik. Dat was eigenlijk het enige triestige van de avond: er was enkel frisdrank. 3 plastiken flessen op zo’n chique tafel, ik moet zeggen dat het een beetje afstak. Echte studenten die we zijn, beslisten we later op de avond dan maar naar een nachtwinkel te lopen om een fles rum. Dat was eens niet zo not-done want sommige mensen hadden zelfs hun fles mee van thuis!   Het lange wachten werd beloond, want tegen half 11 kwam het eten er eindelijk aan. Het vier-gangen menu was in iets minder dan een halfuur opgediend en binnengespeeld. (voor pa: een crèmesoep van bloemkool, opgevulde pannenkoekjes met noten en rozijnen, een stukje varkensvlees met opgevulde aardappel en een stuk taart). En toen was het tijd om… te dansen! De band was nog geen halve minuut aan het spelen of de dansvloer stond al boem-vol, en dat is niets overdreven! Waar in België de uitzonderingen op de dansvloer staan, blijven in Mexico de uitzonderingen op hun plaats zitten! De Mexicanen hebben ritme, en dat hebben we nog maar eens aan de lijve ondervonden. Alhoewel er aan mij geen salsatalent verloren gegaan is, heb ik mij toch (samen met Hanne) op de dansvloer gewaagd. T was echt wel vré wijs! Er werd niet alleen in koppels gedanst, maar ook in circels waarbij er elk om de beurt dan mensen in het midden gaan dansen (of onnozel doen) en zelfs dansjes à la ‘In Zaïre’ – hier de ‘Payaso de Rodeo’ zijn hier niet vreemd. Van de French Cancan tot de Russische Polka, alles kwam aan bod. Telkens werden er ook bijpassende accessoires uitgedeeld: plooiballonnen, sombrero’s, maskers, … te veel om op te noemen. Eén ding is zeker: het was dik in orde. Rond 4u30 hebben we het voor bekeken gehouden en zijn we huiswaarts gewandeld en misschien was dat niet zo een goed idee want mijn voeten deden heel erg veel pijn! De Belgen moesten de volgende dag (diezelfde dag dus) ttz 4 uur later, alweer op om terug te vertrekken. Het werd dus een korte ‘nacht’rust. Wij moesten diezelfde morgen nog naar het huis van de vice-rector. Gelukkig zijn wij ’s namiddags weer in ons bed kunnen kruipen want de UGM is zo vriendelijk geweest om iedereen die naar het feest geweest is, een vrije dag cadeau te doen. Zalig, toch?!  Vrijdagavond waren we uitgenodigd op een ‘posada’. Posada betekent letterlijk ‘herberg’ of ‘onderdak’ en verwijst naar het kerstverhaal waar Jozef en Maria een week aan een stuk onderdak zoeken voor de geboorte van Jezus, tot ze in Bethlehem belanden. Tot zover dit religieus getinte stuk. In Mexico worden er deze tijd van het jaar heel veel posada’s gehouden. Meestal is dat een soort feest met eten (hier gaan we weer), piñata’s (pot van papier maché gevuld met snoepen, die wordt kapot geslaan met een stok), en natuurlijk... baile! Gistern was het een ietwat religieuze posada, met bijhorende pastorela (= het kerstverhaal dat nagespeeld werd). Als je ’t mij vraagt was het wel een beetje een rare pastorela want er kwamen duivels in voor… Ofwel heb ik toch nooit aandachtig geluisterd naar het kerstverhaal. Er waren ook allemaal mensen afgekomen van de bergdorpjes rond de pico: rasechte Mexicanen zelfs al neigend naar indianen. We zijn voorgesteld geworden aan de ‘moeder’ (zuster ofzo) van het bergdorpje en ze vertelde ons dat de meesten alleen maar Nahuatl spreken (een oud-indiaanse taal). Ik vond het uiteindelijk wel een heel erg mooi initiatief. Wel soms een beetje te religieus wat mij betreft (zeker toen we moesten filosoferen over de vraag ‘in welke periode van het jaar zijn Jezus en God voor jou het meest aanwezig?’) maar als je dan ziet hoe gelukkig die mensen zijn en hoe diep gelovig dan vind ik dat echt wel mooi en bewonderenswaardig!

Na bijna vier maanden heb ik mij er weer aan gewaagd: taco's. Na mijn eerste, niet zo aangename ervaring met deze Mexicaanse (vettige) 'specialiteit' had ik gezworen er nooit of te nooit meer van te eten. En dan weet je natuurlijk dat je er zéker nog zal van eten! Vorige week  kwam er een vriend van Odette ons uitnodigen voor een feest bij hem thuis. Een echt Mexicaans feest... een taco-feest! Wij waren natuurlijk blij dat we weer ergens naartoe konden en wilden het aanbod niet afslaan.

Dezer dagen zijn woorden als 'zonnecrème', 'zonnebril' en 'shorts' ons niet vreemd, met temperaturen die gemakkelijk de 25 graden halen (tot onze grote vreugde) en we zagen al een heel tuinfeest voor ons. Jammergenoeg zijn de Mexicanen niet zo tuk op de zon. Het feest was dus binnen en je kon zelfs niet eens merken dat het goed weer was. Jammer. Maar terug naar de taco's. Het leek dat heel de familie van Juan Carlos (die ons uitgenodigd had) daar aanwezig was en dat wij de enige 3 niet-bloedverwanten waren. De familie had voor de gelegenheid dus een heel taco-kraam ingehuurd. ( je kan het een beetje vergelijken met een crème-kar'). De gringo's (wij dus) mochten als eerste hun taco's gaan bestellen. Er was keuze uit taco's de lengua (koeientong) en taco's de cabeza ('en ik wil niet weten hoe dat vertaald wordt', herhaalde Hanne wel 10 keer). De tong zag er nogal vies uit dus het werden taco's de cabeza. Zowel Hanne als ik waren zo goed als uitgehongerd en daar het vlees er op het eerste zicht min of meer uitzag als gehakt... vroegen we er meteen 3 en 4. Voor mij wel geen cilantro (koriander) noch groene saus, om de herinnering aan mijn eerste dagen Mexico niet weer levendig te maken.  De eerste hap smaakte zo lekker... zodat je de rest van het verhaal wel kan raden. (Het is zo een beetje als de cocktailsaus-historie bij Ysko hé, Lander :) Hoe meer we naar de inhoud van de taco keken, hoe ongemakkelijker we werden. Ik zag Hanne na elke hap 2 radijzen en een komkommer eten dus ik dacht dat we (alweer) wel op dezelfde golflengte zaten. Ikzelf smeet tussen elke taco 4 komkommers om de smaak toch niet te moeten proeven.

In een kop (want dat is de vertaling van cabeza) zit nu eenmaal wel vet en ook been en dat proefden we helaas ook. Toen de laatste taco op was, voelden we ons echt als helden en bleven we maar herhalen dat het lekker was want het tegendeel bewijzen zou wat gemeen zijn. Gelukkig klonk het blijkbaar niet te overtuigend dat de moeder ons niet vroeg of we nog meer taco's wilden. Nadien namen we subtiel nog een broodje (want die stonden ook op tafel) en daarop zei Odette: ' Ze zijn toch zot van die broodjes'... Brood kan soms echt smaken (en de nasmaak doen verdwijnen)

Vullen doen die taco's zeker. Ik heb al sinds gisterenavond geen honger meer gehad en ik kan alleen maar denken hoeveel vet en been mijn darmen op dit moment te verzerken hebben. Het is sterker dan mij zelf. Nu ben ik het zeker: geen taco's meer met 'kop' en met geen enkele andere ingewanden!

Straks gaan we zelf meelopen in een 'bedevaart'. We moeten om 21u aan het restaurant zijn (om dan om 22u te vertrekken) en zo wandelen we naar een kerk, samen met de virgen de Guadeloupe (of beter gezegd, met haar beeld). Om 23u is er een mis. Hopelijk vallen we niet in slaap maar met de gedachte dat we daarna (weeral) mogen eten in Food en Jobs, is dat quasi onmogelijk!

Amen

Het is ongeloofelijk raar maar waar: vandaag is er al de laatste les Frans voor de zaterdag-groep! Wat is die eerste semester voorbijgevlogen! Traditioneel wordt deze laatste les afgesloten met een examen, of wat had je gedacht. Na het examen houden we een 'convivencia', dat is hier blijkbaar nogal de gewoonte: iedereen brengt iets mee van eten en daarna eten we dat in klas gezellig op. De Engelse les heeft er alvast een gewoonte van gemaakt, die wachten niet tot de laatste les; iedere gelegenheid is welkom om belegde broodjes ea. mee te brengen.

Deze keer hebben wij ook ons steentje bijgedragen want wij hebben... pannenkoeken mee. Gisterenavond hebben we de hele tijd 'achter ons vuur gestaan' maar het resultaat mag er wezen: 40 kleine pannenkoekjes waarvan er niet 1 onder de noemer 'mislukt' valt! We moesten het dan wel stellen met primitieve middelen (op goed geluk afmeten, wegens het ontbreken van een weegschaal en een mixer die plots een soort weerlichting geeft en het daarna begeeft) maar dat heeft ons dus geen windeieren gelegd. Nu nog hopen dat de studenten het lusten maar dat zal volgens mij geen probleem zijn en anders zijn er genoeg bedelaars aan wie we ze nog kunnen uitdelen!

Binnenkort-nl 12 december- is er hier 'día de Guadeloupe' (de dag waarop de maagd van Guadeloupe wordt gevierd) en je zal het geweten hebben. Al sinds vorige week zaterdag worden er dagelijks 'bedevaarten' gehouden. Als je de groep ziet passeren denk je eerst dat het een soort carnaval is (met fanfare etc.) maar uiteindelijk zie je dan altijd die Guadeloupe op het einde, gedragen op een soort berrie. De meeste mensen wandelen een symbolische afstand (200 meter ofzo) maar er dan zijn er ook de die-hards: mensen die bijvoorbeeld van Orizaba naar Mexico-City te voet gaan (4,5u bus). Verder zijn er ook verenigingen die een bus inleggen van Orizaba naar Córdoba (20km) en dan vinden ze er niet beter op dan elk om beurt een eindje te lopen BARREVOETS! Zot zijn doet geen zeer, denk ik dan. En we houden het beter bij denken, geloof mij zeer! Er is ons hier ook al gevraagd of we niet gaan biechten. Het biechtritueel gaat hier zo: de priester zit ergens in de kerk-bij voorkeur op een zo zichtbaar mogelijke plek (om hem te vinden moet je enkel een lange wachtrij zoeken) en uiteraard kan iedereen zien hoe jij te biecht gaat! Als ik nog maar moet denken aan mijn biechtverleden-als 11-jarige in de kerk van Ruiselede- krijg ik al de slappe lach dus ik denk niet dat het zo een goed idee is om dat hier nu eens te proberen. Ik zou trouwens niet weten wat op te biechten, laat staan het te vertalen in het Spaans!

Mexico... het blijft verbazen! Deze week zat ik nog op de bus terug naar school, toen diezelfde bus plots abrupt stopte. Hij had wel enkele keren geschokt kort daarvoor maar ik dacht dat we weer een reeks 'topes' = drempels gepasseerd waren. De buschauffeur stapte uit, verdween voor enkele seconden en stapte nadien weer op. Hij zocht iets van materiaal, stapte weer uit en deed vervolgens de capeau van de ouwbollige bus open, en daar kwam de ... rook! Liselore, wederom enige buitenlander op de bus, vertrouwde het zaakje niet en liep subtiel van de bus. De andere Mexicanen volgden. De chauffeur riep mij nog toe 'er komt direct een andere bus'. Wij dus als een stel vluchtelingen midden op straat (gelukkig lag er wel een trottoir) wachtend op de volgende bus... Niets ongewoons hoor, hier in Orizaba.

S avonds was ik gaan winkelen met een vriendin tot plots de elektriciteit uitviel. We waren net in een winkel van een vriendin van Odette. Deur vliegensvlug toe en op slot en een blik van angst! Om 19u 's avonds. Geen elektriciteit is blijkbaar dé gelegenheid om winkels te overvallen! Niiiice! Ik werd ook verboden om nog te voet naar huis te gaan maar daar heb ik mooi mijn voeten aan gevaagd en ik ben ondanks alles uiteindelijk niet ontvoerd ofzo en dat is toch wel mooi meegenomen hé ;)

op naar het examen nu!

 LISEL

Het is vrijdag en oef, bijna weekend! Het is toch wel een ietwat drukke week geweest. De Franse lessen van het CII lopen op zijn einde en dat wil zeggen: examens. Voor het eerst geen hulpeloze kreten van 'help, ik heb nog niets gestudeerd en de examens komen eraan!'. We staan nu aan de andere kant en dat wil zeggen: 'help, volgende week is er examen!' en 'waaar is dat examen?'. Daarna komt het besef dat we er zélf één moeten opstellen. Daarboven komt dan nog het promotiewerk voor het zomerproject in Oaxaca (geïnteresseerden  kunnen trouwens altijd surfen naar: http://www.ugm.edu/iroweb )

Vandaag was het ook weer tijd voor een versierwedstrijd op school. De maand december komt eraan en dus weer een reden om te feesten. Pluviosilla (of tenminste de directrice) is dol op versieren! Ik kreeg de 'eer' om Annelies te vervangen in de plaatselijke jury: we moesten punten geven  voor de meest uiteenlopende dingen: de ervaring van het organiseren, de sfeer, de presentatie, de organisatie, de versiering etc. Nadien vroeg de directrice hoe de leerlingen dit evenement 'beleefd' hadden, en stak ze een preek af dat je bij kerstmis toch niet moet denken aan de kerstman of aan een pint pakken op café, maar dat kerstmis de geboorte van Jezus herdenkt! Daarbij verwees ze dan nog eens naar 'de vriendinnen uit België', waarna die vriendinnen mochten vertellen over hoe zij zich hier bij voelden. De eerste keer bleef dat beperkt tot 'nos gusta mucho' omdat de vraag er nogal onaangekondigd aankwam. De tweede keer werden we niet aan het woord gelaten, waarschijnlijk wegens de teleurstellende woorden van de eerste keer. De derde keer daarintegen had ik mijn eigen preek voorbereid! Het was alweer bijna 14u toen we konden vertrekken om te gaan eten, dood van de honger.

Toen we eindelijk op ons gemak in F&J zaten te eten, ging plots mijn gsm af: Odette, onze collega van het CII. Ze zat opgesloten in school en had geen sleutel om buiten te geraken. Ik had hem namelijk. Er zat niets anders op dan de eerste de beste bus te nemen en ons vriendin te 'bevrijden' uit school en ze bleef uiteraard lachen! Daarna wandelde ik rustig naar het rectoraat want daar had ik afgesproken met Hanne om wat administratieve zaken te regelen. We moesten efkes wachten op Carlos en efkes werd een tijdje zodat er op de duur geen tijd meer restte voor Hanne en zij zich genoodzaakt zag om terug te keren naar Pluviosilla, alwaar om 17u de lessen begonnen. Ik wachtte (trouwens een frequent gebruikt werkwoord hier in Mexico) ondertussen rustig verder. Toen Carlos aankwam en na wat gezever en gelach met de meiden van het departement 'calidad' besloten we naar de bank te gaan... money money! We waren aan het wandelen op 'den dam' (het trottoir), zoals Hanne dat dan altijd zo mooi verwoordt toen ik plots merkte dat ik een berichtje had op mijn gsm: Odette. 'Waar ben je?'. 'Leuk dat er iemand geïnteresseerd was in waar ik was'; dat was mijn eerste gedacht. 1 seconde later besefte ik wat er aan de hand was. Ik neem mijn gsm, bel Odette en kom inderdaad tot het besef dat ik....... alweeer met de sleutel op zak loop terwijl iedereen in Pluviosilla buiten stond te wachten om binnen te geraken voor de les.

Naar verluidt liet ik een nogal hysterische indruk na maar het was vijf voor vijf en ik stond in 'el mero centro de Orizaba', het centrum dat dan nog eens opgestopt zat van het verkeer. Er zat maar één ding op: een taxi nemen naar Pluviosilla en zeggen dat hij wat voortmaakte. En rap was hij, mocht ik geen haast gehad hebben, was hij veeel te rap. Klop om 17u kwam ik hier aan... en ik kon mij zelf wel voor het hoofd slaan maar ja, men zegt altijd: 'een ezel stoot zich geen twee maal...' en voor een ezelin geldt dit spreekwoord dan waarschijnlijk weer niet ;). En zo gaan onze 'dolle' fratsen in Mexico maar door...

Geniet van jullie weekend!

LISELORE

Liselore

Na drie maanden tijd is het tijd geworden om eventjes een kleine balans op te maken over het leven in de Mexicaanse omgeving... misschien ook enkele tips voor wie een tripje naar Latijns-Amerika overweegt. Een overzichtje:

<Geen ouderwetse patatten in Mexico wel een wannabe vervangmiddel: 'tortilla's'. Je vindt ze in allerlei kleuren: wit, geel, of... blauw! Taco's zijn dan de kleinere vorm van tortilla's mét overheerlijke cilantro (koriander). Dit gerecht is echter niet aan te raden vlak na je aankomst... en al zeker niet aan een kraampje nabij of op straat of je zou er wel eens een eeeuwige dégoût kunnen van krijgen!

 < Luchtvervuiling olé olé!

< Feestje of zelfs chic feest? Breng zonder gêne je eigen vrienden mee. De gastheer zal wel betalen...

< Mexicaan vs. Amerika: maak wat valse papieren klaar, betaal 3.000 dollar en passeer daarnaa 'doodgewoon' de Amerikaanse ambassade.

< Last van geluidsoverlast of buurtlawaai? Ga dan vooral niet klagen wil je een djoef op ui muile vermijden.

< Discotheekje meepikken? Laat je vooral niet trakteren of ga zelf om je drank en zorg dat het flesje nog gesloten is of anders kom je de volgende morgen misschien wel wakker in een hotelkamer naast iemand die wel eens niet je prins op het witte paard zou durven te zijn (niet gebaseerd op eigen ervaringen)

<Kruip eens op de bus en geef je busticketje gewoon terug aan de buschauffeur en fraudeer zo lekker mee in heel het corrupte systeem dat Mexico handhaaft.

< Aan de kassa en op het laatste moment toch maar niet die heerlijk geurende verse tortilla's uit de bakkerij meenemen? Verstop ze gewoon (maar liefst subtiel) tussen de kauwgommen en de Hursheys

< Aan de kassa? Hou altijd minstens 1 peso op zak voor de jongens en meisjes (of opa's en oma's) die je gerij netjes inpakken in zakken waar je zelf in kan!

< Aan het parkeren? Hou wat geld opzij voor de man die zorgt dat je niet tegen een auto rijdt (voor sommige onder ons echt wel handig ;))

< Op de bus? Hou wat geld klaar voor een wannabe-clochard met "puma's" die op een plasticen gitaar een enerverend nummer (als je dat nog muziek kunt noemen) tokkelt .

Maarrr...zorg er vooral voor dat je op het einde van de dag nog geld overhoudt!

En voor wie onder ons nooit subtiel genoeg kan zijn. Geen probleem in Mexico! Wees gewoon rechtuit! Als je bij iemand komt en je hebt honger zeg je toch gewoon "hé, ik heb nog niet gegeten, heb je niets voor mij"? Met veel liefde en zorg zal jou iets ongetwijfeld heel Mexicaans, vet en waarschijnlijk ook wel heel lekker voorgeschoteld worden!

En ben je bovendien, vrouw, gelovig of zo zie je er uit en Westers, dan kom je zonder zorgen aan de bak en aan zoveel meer in Mexico! Allen daarheen!

Het was weeral veel te vroeg toen de wekker zondagmorgen te Orizaba, norte 34 afliep. Ik moet wel toegeven dat ik al van 6u wakker was door de iets te luid gaande wiet-party van de geburen Voor een uitstapje te maken springen we echter uit ons bed (ehum). Leuk wel om op een zondagmorgen door de straten van Orizaba te wandelen en om eens niet te vergassen doordat een auto vijf minuten voor je neus blijft staan!

Ikzelf ben nogal een ‘busslaper’ maar iemand anders verhinderde mij om mijn achtergestelde nachtrust in te halen. Eerst dacht ik dat er een defect was aan de bus maar bij nader inzien bleek het een snurker te zijn. Hoera! Zelfs onze i-pod kon het geronk niet overmeesteren. Ik heb mij toen uit armoede maar verzet van zetel en de ongetwijfeld slechtste waargebeurde film uit de 20^ste eeuw bekeken. Rond een uur of 9 kwamen we aan in Puebla. Ik stapte nog maar uit de bus en ik wist al dat ik ook deze stad mooier zou vinden dan Orizaba! Iedereen had ons gewaarschuwd dat het in Puebla koud is deze tijd van het jaar. Ik had dus al mijn warmste kleren bij elkaar gescharreld…(die ik -zie vorige blog- niet heb) onterecht bleek later: in Puebla was het snikheett! Onze eerste bestemming was… Angelopolis; niet het nieuwste cinema-complex in Mexico en ook geen huis voor wetenschap ofzo waaant Angelopolis is het mega-grote winkelcentrum van Puebla. En daarvoor moet een mens dan natuurlijk een stad gaan bezoeken ;) Ik was eerlijk gezegd blij dat er eventjes afkoeling kwam en ik was natuurlijk uitermate enthousiast omdat er daar een Zara was! Zalig was het om na al die tijd nog eens te kunnen shoppen. En het werd een ‘functioneel winkelen’. Laat de winter maar komen, ik ben er klaar voor!

Na Angelopolis gingen we door naar het centrum van Puebla. Al snel zag ik dat mijn gevoel terecht was: Puebla ís gewoon veel mooier dan Orizaba! Eindelijk een studentenstad, eindelijk mensen met korte broek en sandalen en een boek in hun handen oftewel: toeristen! Voor het eerst in drie maanden zijn we (Belgische) toeristen tegengekomen. Allemaal vrouwen op weg met ‘anders reizen’ (?!) naar Chiapas. Er moet toch iemand de overstroomde gebieden gaan bezoeken. Jammer dat zij niet van op de hoogte waren van de toestand daar! Ook de toerist onder de toeristen: de Chinezen, en de economische toerist -de Hollander- waren aanwezig ! (hoewel ze hier uit hun rol vielen: ik had de indruk dat ze de hele markt opkochten) Ik waande mij heel eventjes in Europa.

Nog meer Belgen waren er aan het Zócalo (= gemeenschappelijke naam in Mexico voor markplein, centrale plek van een stad). Om 17u hadden we er afgesproken met Koen en Caroline die vrijwilligerswerk doen in een dorpje met een naam die niet te onthouden valt, vlakbij Puebla.(zie ook link links op mijn blog) Het was heel erg leuk om eindelijk nog eens met leeftijdsgenoten uit hetzelfde land te kunnen babbelen en gekke verhalen uit te wisselen! We hadden ook een Belgische bar gevonden in Puebla en we zagen het al allemaal zitten om weer eens een lekker Belgisch bier te drinken. Helaas waren er zondag verkiezingen in Puebla en daarbij ook de keiharde ‘ley seca’: Op de dag dat je moet gaan kiezen mag er geen alcoholische drank geserveerd of gekocht worden, kwestie van de stemming toch nog een beetje serieus te kunnen doen (alle corruptie buiten beschouwing gelaten). Geen Duvels noch Kriek dus! Wel lekkere pizza’s van echte italianen en dat in Mexico! De bierschade is natuurlijk de volgende dag direct ingehaald en ik moet toegeven, De Kriek steeg al direct naar mijn hoofd! Ik was moe natuurlijk!

De eerste en enige nacht in Puebla zal ik mij nog lang herinneren. We mochten bij een vriendin van Annelies blijven slapen, een heel erg lieve madam trouwens. Alleen jammer dat ze geen bed, matras noch matjes of kort samengevat: niets had om op te slapen. Haar living werd wel gedecoreerd door 3 strandzetels. Het werd dus slapen in een zetel met de benen op een andere zetel! Ik heb nog nooit zo gewrikkeld en mijn rug is nog weinig zo gemasacreerd geweest, vrees ik! De volgende morgen was ik waarschijnlijk nog zodanig moe ofwel weer heel verstrooid dat ik met ondergoed onder de douche gesprongen ben.

Alhoewel er, vanaf hier te zien, geen wolkje aan de lucht is, heb ik toch koud! De laatste tijd worden we hier 'overspoeld' - om nog maar eens te verwijzen naar de overstromingen in Tabasco- met koude lucht. Elke morgen kijk ik uit mijn raam, zie ik de zon stralen en denk ik weer 'wat wordt dit weer een fantastische dag'. En telkens doe ik weer mijn zomerse kleren aan want ik heb ook niets anders en rond 10u komt dan het welgekende ritueel: ik krijg het freezing koud! Gisteren was ik dan wel eens goed voorzien en wat raad je... heel de dag straaaalende zon!

Het is redelijk rustig op het bureau deze week want Annelies zit op een congres in Chetumal (Yucatán). De lessen Frans gaan natuurlijk onverminderd door en daar komt ook af en toe eens een testje bij kijken! Dit weekend, meerbepaald zondag en maandag, gaan we naar Puebla. Deze stad ligt op ongeveer 2 busuren van Orizaba. Het schijnt er op dit moment nog kouder te zijn maar ik hoop eerlijk gezegd dat dat geen waar is. Aangezien de kleerwinkels hier, wat mij betreft, meer dan aan de wensen over te laten zijn, verheug ik er mij al zeer op om eindelijk weer eens deftige winkels te zien! Het is echt wel nodig, want ik zie mij de winter hier nog niet doorkomen zonder jas!

Volgende week komt er een delegatie van de Hogeschool Gent op bezoek in Mexico. We mogen samen met hen een bijeenkomst of soort vergadering meemaken in Córdoba. Daarna wordt het waarschijnlijk weer een hele dag van eten en officieel klinken! Ik kan soms echt niet geloven wat dit bureau van internationale relaties al verwezenlijkt heeft in zijn prille bestaan; een convenio met de Hogeschool Gent, een eigen talencentrum, een jaarlijks zomerproject,... echt wel knap gedaan!

Tot zover de kleine update over het wel en wee in Orizaba. Meer nieuws volgt waarschijnlijk na Puebla...

 LiSeL

Hallo! 

November en december worden in Mexico ook wel eens de feest en eetmaanden genoemd en dat hebben we de laatste dagen aan de lijve ondervonden! Woensdag 31 oktober begonnen de festiviteiten hier al met een 'onder-ons-feestje' in het oficina. We hadden hojaldre (beter bekend onder de naam 'pan de muerto'), chocomelk en belegde broodjes besteld, het typische 1-november eten. De sfeer zat er alweer goed in met de collega's, zoals altijd trouwens hier. Ondertussen waren de leerlingen van school ook bezig hun 'ofrenda' op te zetten, een jaarlijkse traditie rond deze periode. Een ofrenda kan je het best vergelijken met een soort altaar dat bestaat uit verschillende lagen, waarop er allerlei dingen worden gezet: kaarsen, een beeld van de maagd- virgen de Guadeloupe- en vooral ook eten... veel eten. Het eten (offer voor de doden) wordt normaal op 31 oktober op het altaar geplaatst en mag pas 2 dagen later opgegeten worden. Het brood en de mole poblano, de tamales die er anders zooo lekker uitzien, zijn na een paar dagen wel wat minder appetijtelijk geworden...

Op de vloer wordt ook een hele weg gemaakt van bloemen enz... Alles heeft wel een symbolische betekenis. Op school zelf worden er zelfs wedstrijden georganiseerd voor de mooiste ofrenda te bouwen. Bij het bezoeken van iedere ofrenda werden we volgepropt met allerlei eten van op die altaren (tegen de regels dus, maar die kinderen waren tenminste slim dat ze dat eten niet lieten slechtkomen!). Het was echt heel speciaal om te zien! 's namiddags mochten we dan nog eens naar het rectoraat gaan om weeral chocomelk en hojaldre te eten. Het kwam al bijna aan mijn oren uit.

Hier in Mexico wordt niet Allerheiligen 'gevierd' (dat is zelfs een werkdag) maar wel eerder Allerzielen. Zielig is die dag allerminst! Gisteren- op 'de dag van het kerkhof' zoals de Mexicanen dat dan noemen zijn we een kijkje gaan nemen op het kerkhof en ik moest toch wel mijn ogen uitkijken. Waar het in België anders muisstil is op allerheiligen, was het in Orizaba een klein zottekot! Overal stonden kraampjes met tamales, tortas, antojitos enz... zelfs kraampjes met handtassen en andere juwelen! Een beetje raar toch om te zeggen 'hé, deze oorringen heb ik op het kerkhof gekocht!'. Zowat de helft was aan het eten zowel staand als zittend OP een graf. De graven hebben ook heel veel verschil hier; maar één ding hebben ze gemeenschappelijk: ze zijn lelijk! In plaats van bloemen neer te leggen op het graf, verpulveren de mensen die en leggen ze de bloemblaadjes in de vorm van een kruis. Het was, op het minst gezegd een alternatieve allerzielen!

Gisteren zijn we trouwens ook de 'cerro de Borrego' beklommen (een bergske hier vlakbij). Amai, ik heb afgezien! Meer dan een half uur aan een stuk stijgen! Oorspronkelijk weigerde ik om de berg te beklimmen want er gaat hier een legende de ronde die zegt 'quien sube al cerro de Borrego, ya no se va de Orizaba' (= wie die berg beklimt blijft voor eeuwig in Orizaba). Ik geloof er niet heel veel van... hoewel... Annelies heeft indertijd ook die berg beklommen en kijk hoe het haar vergaan is! --> ze is getrouwd met een Mexicaan!

Op zo'n 500 kilometer verder gaat het er heel wat minder aan toe op dit moment. Zoals iedereen waarschijnlijk al gelezen of gehoord heeft in het nieuws wordt Mexico, en meerbepaald Tabasco, op dit moment getroffen door de ergste natuurramp in haar geschiedenis. 80 procent van de staat Tabasco staat onder water, in bepaalde gebieden komt het waterpeil zelfs tot 30 meter! Als je dan weet dat meer dan de helft van de Mexicanen niet kan zwemmen... Er is geen doorgang naar Tabasco en Yucatan, enkel via luchtvaart en men weet op dit moment niet wanneer het waterniveau terug zal zakken. De meteo voorspelt bovendien fris weer voor de komende dagen, wat het gevaar op ziektes en epidemieën alleen maar groter maakt. Ik heb wel de indruk dat de Mexicanen heel solidair zijn met de slachtoffers want overal (ook hier in Orizaba) wordt er een oproep gedaan om water, eten in blik, babyvoeding, medicatie ea. in te zamelen via 'centros de acopio'. Wijzelf gaan ook proberen ons steentje bij te dragen want de beelden op tv laten echt wel zien dat de situatie op dit moment verschrikkelijk is. Laat ons hopen dat de situatie daar snel genormaliseerd wordt!

groetjes,

 Liselore

Buenos días!

groetjes,